De punctie!

We gaan nog even door met goede nieuws, er konden wel 21 follikels worden aangeprikt! Het viel me reuze mee, heb er weinig van gevoeld.

Nadat ik terug was in de wachtruimte moest Do het koffertje met de flesjes naar het Erasmus gaan brengen, waar hij tevens een potje moest vullen 😉 Moest daar ook even blijven wachten terwijl ze nakeken of alles goed was.

image

Ondertussen was ik aan het bijkomen, want ik reageerde nogal heftig op de verdoving/pijnstilling. Dus op het gemakje een licht ontbijtje naar binnengewerkt.

image

Toen Do weer terug was bleek alles in orde, ze hebben 14 eicellen gevonden! Ook Do z’n contributie was in orde! Nu lekker op het gemakje doen, veel rusten en veel water drinken omdat ik kans heb op overstimulatie. Zondag a.s. horen we of er embryo’s zijn ontstaan en dan is er ook een terugplaatsing, mits eruit bloedonderzoek blijkt dat ik dus overstimulatie hebt. Dan wordt alles ingevroren en wachten we een maandje.

Maar daar gaan we natuurlijk niet van uit!!

Dag Gent, hallo Rotterdam…

Jullie zullen wel denken: Rotterdam? Toen wij in 2008 werden doorverwezen naar Gent, was dat omdat ze in de eerste instantie dachten dat er operatief zaad moest worden weggehaald bij Do. Dat deden ze toendertijd nog niet in Nederland. In België bleek dat dat niet nodig was maar wij besloten toch om daar te blijven. Met als resultaat een prachtige zoon ❤ in 2011. Toen Eliah 2 was hebben we in België nogmaals een poging gewaagd, die helaas eindigde in een miskraam in april 2014. Door alle regeltjes die de Nederlandse en Belgische regeringen hanteren is het als Nederlanders bijna onmogelijk om in België een (vruchtbaarheids)behandeling te starten, tenzij je een goed gevulde portomonnee hebt. Ondanks dat (bijna) alles wordt vergoed, zul je het namelijk eerst moeten voorschieten… Omdat er bij Do geen operatie nodig is, heb ik geïnformeerd bij verschillende Nederlandse ziekenhuizen en voelde ik me het prettigst na het telefoongesprek met het Maasstadziekenhuis in Rotterdam. Zij bieden ook ICSI aan, in samenwerking met het Erasmus. En zo begint het hele verhaal weer opnieuw…

image

Begin september 2015 zijn we op intake geweest. Superleuke arts, goed gesprek. Hele geschiedenis herhaald, en als je zoiets bespreekt komt er weer een hoop boven: 4 complete pogingen, waarvan ik niet eens meer weet hoeveel terugplaatsingen ik heb gehad! 2 bio-chemische zwangerschappen (wel hcg maar niet genoeg voor een goede zwangerschap), 1 miskraam na een succesvolle terugplaatsing (geen hartje bij 6.4 weken, vruchtje weg laten halen bij 10.3 weken) en oja, zomaar spontaan zwanger in september 2014 wat bij ongeveer 6 weken ook misging.

Na de intake hebben Do en ik beide bloed laten prikken, na onze vakantie moest hij nog een keer terug komen om ‘een potje te vullen’ en dan zouden we begin oktober terugkomen voor de uitslag van het bloedonderzoek en het potje 😉 Op 29 september gingen we samen daarheen zodat Do het potje kon vullen. We hebben daar echt vreselijk gelachen! Aangezien we daar voor het eerst kwamen liet de laborante ons zien waar Do heen moest. Dus ik loop er achter en bij het kamertje aangekomen zeg ik tegen Do: ik wacht wel even beneden bij de koffiehoek, want ik mag toch niet helpen haha! Zegt zij: nee hoor, u mag best mee! Ik kijk haar aan of ze misschien een grapje maakt maar nee, ze is heel serieus. Als we maar geen sex hebben, ze willen alleen het sperma hebben! Nou echt waar, ik dacht dat ik omviel van het lachen! Ik heb toch maar even op de gang gewacht 😂😂😂

image

Op 9 oktober zijn we terug geweest voor alle uitslagen. Omdat ik mijn menstruatie had bij de intake deden ze toen geen echo, dus die kreeg ik op deze afspraak wel. Zoals verwacht zag alles er normaal uit. Vervolgens gingen we de uitslagen bespreken. Bij Do was alles in orde, het zaad was niet hoog in aantallen en niet van goede kwaliteit maar dat is voor ons bekende informatie. Do kreeg ook een voedingssuplement voor geschreven, ter verbetering van de kwaliteit. Toen naar mijn uitslagen. Goh, zegt de arts, u heeft bloedarmoede. Wist u dat? Uh nee!? Dan zult u eerst aan een kuur moeten voordat we kunnen starten. K*t!! Achteraf kan ik het wel verklaren: erg moe, last van concentratie, duizeligheid. Maar ja, met een druk leven denk je daar niet gelijk aan!

Dus nu slik ik al ongeveer een maand ijzerpillen en ik moet eerlijk zeggen: ik voel me al een stuk beter. Afgesproken in het Maasstad dat ik zou bellen als mijn menstruatie weer zou beginnen. We hadden in oktober al prikinstructie gehad (alsof ik dat zou vergeten!) en alle benodigde medicatie al mee gekregen. Gister was het zover! Gebeld om 15.00 uur, aangemeld en om 16.45 uur werd ik teruggebeld door de arts dat ik diezelfde avond mocht starten met spuiten!

image

image

De eerste 2 dagen is het 1 spuitje, vanaf dag 3 krijg ik er nog 2 bij. Die zet ik tot de 15de, dan moet ik op controle om te kijken of er wat gebeurt bij mijn eierstokken…

Verwerking en betekenis

Al mijn tattoos hebben een betekenis, de band die ik met mijn oma had, de vriendschap met mijn 2 beste vriendinnen, de symboliek van het eeuwige leven op willen geven voor je grote liefde en de geboorte van Eliah ♡

Allemaal, behalve mijn allereerste. Dat was het chinese teken voor geluk en die liet ik zetten omdat dat op dat moment heel erg “in” was. Let wel: dat was zo’n 15(!) jaar geleden!

Na al die jaren in het medisch circuit had ik nu eindelijk het gevoel dat er wel betekenis
achter zat maar dat er nog wat bij moest. Lang heb ik daar niet over na denken, mijn geluk is mijn gezin. Mijn leven, mijn alles. Blijdschap, maar ook verdriet. Ik heb het chinese teken bij laten werken en er de geboortebloemen van Dominique (roos) en Eliah (gladiool) bij laten zetten. Maar ook 2 vlindertjes voor de miskramen…

image

Met dank aan Rinus van Fineline Tattoo in Middelburg, die al mijn tattoos heeft gezet. En mij op de een of andere manier steeds weer aan het huilen krijgt 😉 Nee dat is gekkigheid. Voor mij is dit een verwerkingsproces, en daar vloeien wel eens tranen bij…

Tussen hoop en vrees….

Aangezien het alweer een poos geleden dat we wat hebben geschreven werd het wel weer tijd. In deze blog wordt de hele periode beschreven van januari tot september, waarbij we steeds weer tussen hoop en vrees werden heen en weer geslingerd…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

23 januari 2014

Na de laatste poging hadden we besloten om even te wachten ivm de a.s. verhuizing maar aangezien de oplevering nog even op zich laat wachten heb ik toch weer contact opgenomen met Gent. Deze keer wilde ik het graag in mijn eigen cyclus proberen omdat ik echt geen zin had in die hormonen. Omdat ik een lange, onregelmatige cyclus heb wilden ze eerst overleggen maar kreeg ik toch goedkeuring. Omdat mijn laatste menstruatie 15 januari was, kon ik afgelopen donderdag al komen voor een startecho. Er bleek al een ei van 13mm te zitten en mijn baarmoederslijmvlies was 5.1mm. Dus dat was allemaal in orde. Afgelopen zaterdag begonnen met ovulatietesten maar daar is nog niks op te zien. Als ik morgen geen positieve test dan moet ik dinsdag weer terug voor een echo en bloedprikken om te kijken of mijn eisprong er aan komt. Op het moment van eisprong gaan ze tellen en dan krijg ik op de 5de dag een terugplaatsing. Weer hartstikke spannend dus!

27 januari 2014

Morgenochtend weer naar Gent, nog geen eisprong te bespeuren. Zoals ik eigenlijk wel had verwacht, aangezien mijn cyclus dus langer is dan gemiddeld. Nog wel een ovu-test doen morgenochtend voor de zekerheid maar daar verwacht ik niks van.

28 januari 2014

Zo, vanmorgen toch weer een echo laten maken omdat ik nog steeds geen positieve ovu-test had. Nog steeds ‘in bezit van’ een mooi ei, wat inmiddels al 21mm was. Blijkbaar springen die van mij dus niet met 18-20mm. Ook bloed laten prikken en aan de hand daarvan bleek dat er inmiddels wel een lh-piek was dus de ei-sprong komt er aan! Net thuis nog een testje gedaan en inderdaad nu wel een positieve test. Dus nu mag ik a.s. dinsdag komen voor de terugplaatsing, mits het embryo goed ontdooit natuurlijk!

4 februari 2014

Vanmorgen om 8.30 telefoontje gehad uit Gent, de tp gaat door!  Ze hebben er 1 ontdooit, en we hebben er nog 2 in de vriezer. Vanmorgen om half 12 is het teruggeplaatst! Het was een heel mooi embryo, dat zelfs al was begonnen met uit het “schilletje” te komen. Nu alleen nog blijven plakken!

10 februari 2014

Dag hoop… Wederom geen succesverhaal, al een week na de terugplaatsing ben ik ongesteld geworden. Op naar de volgende kans!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

19 maart 2014

Ik durf het niet te geloven, maar ik ben zwanger!!! Op 9 maart heb ik een terugplaatsing gehad van een mooi embryo. Omdat de vorige niet was gelukt heb ik gevraagd of ik pregnyl mocht spuiten ter ondersteuning en dat was geen probleem. 19 maart (vandaag dus) mocht ik bloed laten prikken. Omdat ik veel te ongeduldig ben heb ik de 16de al getest, en zoals jullie kunnen zien is er een licht streepje. Ik was toen al bang dat het nog de pregnyl was. Dus de 18de nog een x en dat was toch al een iets donkerdere streep. Zou het dan toch…. Vanmorgen vroeg voordat ik naar Gent ging heb ik nog eens getest en die knalde er bijna af! En toen ze vanmiddag belden met de uitslag stond ik echt in tranen aan de telefoon… Ik kan het echt nog niet geloven! 4 april mogen we komen voor een echo, dan zou ik 6,4 weken zijn.

25 maart 2014

Vandaag weer gestart met Moeders voor Moeders. Het is een kleine moeite om te doen, dankzij hun ben ik nu weer zwanger!

4 april 2014

Helaas niet al te goed nieuws, er was (nog) geen hartje te zien maar wel een vruchtzakje met de dooier-ring. Volgende week moet ik weer komen…
11 april 2014 
Vandaag weer terug naar Gent geweest. Helaas geen goed nieuws. Er is geen hartje te zien… Het vruchtje zit er wel maar is net zo groot als vorige week, het was dus niet sterk genoeg om bij mij te blijven 😦 We voelen de grond onder onze voeten wegzakken, al zolang weer bezig en wederom slecht nieuws…Ik zou vandaag 7.4 weken zijn maar volgens de echo nog maar 6.1 weken. De grootte is hetzelfde als vorige week dus daarvoor is het waarschijnlijk al mis gegaan.  Ze gaan er van uit in Gent dat het niet vanzelf loskomt omdat ik nog geen bloedverlies heb gehad. Ik heb nu een afspraak bij mijn eigen huisarts voor een doorverwijzing naar de gyn. Waarschijnlijk word het medicatie of curretage. Ze hadden in Gent aangeboden om het daar te regelen maar dat heb ik geweigerd. Zij hebben ervoor gezorgd dat we een prachtige zoon hebben gekregen, dan wil ik daar geen curretage ondergaan.

20 april 2014

Ik ben (helaas) nog niet ongesteld geworden dus nog steeds zwanger. Afgelopen maandag al bij de huisarts geweest voor een verwijzing naar de gyn, daar moet ik a.s. woensdag heen. Daar zal wel de afspraak voor curretage gemaakt na een controle. Dus dat wacht ik maar af.
23 april 2014
Gister is (na een paar dagen bruinverlies) toch mijn menstruatie begonnen. Vannacht heb ik van 3.30 uur tot 6.15 uur dubbelgevouwen van de kramp op de bank gezeten. Flinke hoeveelheid bloed ook verloren. Vanmorgen toch maar naar de gyn geweest waar ik ook een echo heb gehad. En wat blijkt? Dat vruchtje heeft duidelijk onze eigenwijze genen geërfd want het zat nog steeds op dezelfde plek… Vrijdag toch een curretage als het vandaag of morgen niet zelf afkomt….
25 april 2014
Vandaag toch nog een beetje ‘mazzel’, bij de echo bleek dat het vruchtje al bij de baarmoedermond zat. Dus ze kon het eigenlijk gewoon zo ‘wegpakken’. Het is opgevangen in een potje om nagekeken te worden, daar krijg ik over 2 weken bij de nacontrole de uitslag van. Al met al dus geen opname en curretage. Pijn is ook te verwaarlozen, vergelijkbaar met een lichte buikpijn. Ben blij dat het uiteindelijk zo is gelopen, nu kunnen we gaan verwerken.
*bij de nacontrole bleek dat er met het vruchtje niks mis was, gewoon pech dus*
3 juli 2014
Wederom naar Gent geweest, we willen weer verder. Dus controle-echo, alles was netjes en een ei van 18mm. Bloed laten prikken, maar nog geen piek. Vanaf morgen zelf testen en dan waarschijnlijk volgende week een terugplaatsing.
*4 juli had ik dus een positieve ovulatie-test, terugplaatsing staat gepland voor 11 juli!*
11 juli 2014
Helaas, terugplaatsing gaat niet door. Het embryo heeft het ontdooiproces niet overleefd…. Dat was onze laatste, nu maar even rustig gaan bedenken wanneer en of we een nieuwe poging gaan starten.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`
16 september 2014
Vol ongeloof kijk ik naar de test in mijn handen, ze schudden zo erg dat ik het bijna niet zie. Maar ze staan er toch echt: 2 streepjes, zwanger!!! Zomaar, spontaan, zonder tussenkomst van het ziekenhuis…. Ik ben er zo van ondersteboven dat ik de test weer terug stop in het doosje en ook niks tegen Do zeg, even laten bezinken. Eigenlijk had ik dus vandaag ongesteld moeten worden, maar ik had al ruim een week last van ‘symptomen’ dus om het uit te sluiten heb ik getest. Echt waar, mijn hart zat in mijn keel! ’s Middags na werk een digitale test gehaald die ook gelijk aangeeft hoever je ongeveer zwanger bent. Ook die gaf positief aan, en het aantal weken klopt ook. WHAAAAAAAAAAA ik ben echt zwanger!!! Ongelofelijk, wat een wonder is dit!
18 september 2014
Verloskundige gebeld vandaag. Uitgelegd hoe het zit en omdat ik heel angstig ben vanwege de miskraam in april mag ik voor een vroege echo komen op 3 oktober. Zo spannend allemaal weer! We zijn nog steeds helemaal overdonderd over het feit dat dit ons mag overkomen, wat is dit kindje enorm gewenst!
26 september 2014
En weer is het ons niet gegund 😦 Blijkbaar zal er iets niet goed zijn geweest met het vruchtje waardoor mijn lichaam het afstoot. Ondanks het feit dat het natuurlijk zeer doet, zijn wij ontzettend blij dat het blijkbaar toch mogelijk om zelf zwanger te worden. Daar putten wij hoop uit, en kunnen we positief blijven.
*3 oktober nog voor een echo geweest waaruit bleek dat alles weg is*
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Bij toeval kreeg ik juist vandaag, terwijl ik eerder op de dag had bedacht dat ik maar weer eens een blog moest maken, van een vriendin een linkje toegestuurd over het stille verdriet van een miskraam. Daarin stond o.a. dit stukje tekst in:

Miscarriages cause a silent grief.  A nameless grief.  Often a disenfranchised grief.

A grief for one who had no connections in life.  No schoolmates, no friends, no co-workers … all of which translates to no funeral.  A grief that can’t be shared.

A grief to be borne solely by the ones who conceived.  A grief that is carried by the one who may now feel guilt upon silent grief because she miscarried.

This is a grief that is often carried alone.  A grief that is too often complicated by guilt.  A grief that is private and difficult to share.  A grief for a nameless soul.

– See more at: http://www.calebwilde.com/2014/10/on-sharing-the-silent-grief-of-miscarriage/#sthash.k2KtMYiV.dpuf

Helaas….

Heel bijzonder, op één of andere manier kwam het zo uit dat deze behandeling zo goed als gelijk liep met die van Eliah. De punctie van Eliah was op 16-11-2010, de punctie van deze behandeling was op 14-11-2013. De terugplaatsing van Eliah was op 19-11-2010, deze terugplaatsing was op 17-11-2013. Op 1 december 2010 had ik een prachtige positieve test waar een heerlijk kind uit is voortgekomen waar we uiteraard ontzettend blij mee zijn! Op 1 december 2013 spatte onze goede hoop als een luchtbel uit mekaar… 😦

HCG -> vals positief…

Ik wilde even laten zien aan jullie wat die hormonen nou precies doen in mijn lijf. Dinsdag voor de punctie heb ik Pregnyl moeten spuiten. Hierin zit het zwangerschapshormoon HCG. Dit hormoon wordt gehaald uit de urine van zwangere vrouwen die dit belangeloos ongeveer 10 weken lang in kleine containers opvangen voor de organisatie Moeders voor Moeders. Dankzij deze vrouwen ben ik ook zwanger geworden van Eliah en heb ik dit toen met alle liefde ook gedaan!

De pregnyl moet ik ook nog spuiten na de terugplaatsing om een optimale situatie te creėren voor ons embryootje. Het nadeel van dit hormoon is dat je ‘vals positief’ kunt testen als je te vroeg test. Om jullie dit te laten zien heb ik het volgende gedaan: gister heb ik getest vóór ik de prik zette, resultaat negatief. Vanmorgen heb ik weer getest, na de prik dus, en zie: hartstikke “zwanger”!
image

Nu weet ik dat gelukkig zelf wel dat dit niet echt is, maar toch leuk om weer eens een positieve test te hebben 😉

De 1ste punctie!

Na alle stress van gisteren gingen we toch wel wat zenuwachtig naar Gent vanmorgen. Want ondanks telefoontjes heen en weer tussen mij, Gent en CZ was het nog steeds niet duidelijk of we nou wel of niet dat voorschot moesten betalen….

We zaten om 05.45 al in de auto (om de files evt te ontwijken) en waren dus een half uurtje te vroeg. Toch maar gelijk naar de dagopname waar we te horen kregen dat alles in orde was met CZ. WOOHOO!!!

Dus, ingeschreven bij de dagopname en omdat we vroeg waren ben ik met Do meegelopen naar het lab waar hij nog even ‘wat moest inleveren’ 😉 Daarna ging hij nog even bloed laten prikken en ik ging alvast naar de wachtkamer. Daar liep het wat uit, moest er om 8 uur wezen en werd pas om 08.30 uur binnen geroepen.

Omgekleed in zo’n prachtige modieus operatieschort, jaja met open achterkant, en toen wachten op de zusters. Die kwamen even later voor het infuus/bloedprikken
image

en toen was het wachten tot ik naar de punctieruimte mocht. En dan duurt wachten best lang hoor! Maar gelukkig had Do daar wat op gevonden 😉
image

Om 09.30 uur moest ik nog een x naar het toilet van de zuster en mocht ik mee voor de punctie. Terwijl ik klaargemaakt werd, moest Do even wachten. Die mocht er bij als ik helemaal klaar was, erg fijn is dat. En tegenwoordig mag de partner bij het hoofdeind zitten ipv helemaal achterin een hoekje van de kamer.

Mijn roesje werd toegediend en ik werd verdoofd, met uitgebreide uitleg van de arts wat hij allemaal ging doen. Klonk ons allemaal erg bekend in de oren! 🙂 De punctie zelf ging erg soepel, ik ben alleen gehecht omdat ik wat bleef bloeden… Rond 10.00 uur was ik weer terug in mijn bed en mocht ik even slapen/bijkomen. We kregen wat te drinken en eten en verder was het gewoon wachten op de arts met de resultaten. Die kwam om 11.45 uur met de mededeling dat ze 9 eicellen hebben kunnen ‘oogsten’, dus helemaal niet slecht!

Nu nog hopen dat er mooie embryootjes uitkomen maar dat horen we morgen!!!

Wordt vervolgd!!!