Tussen hoop en vrees….

Aangezien het alweer een poos geleden dat we wat hebben geschreven werd het wel weer tijd. In deze blog wordt de hele periode beschreven van januari tot september, waarbij we steeds weer tussen hoop en vrees werden heen en weer geslingerd…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

23 januari 2014

Na de laatste poging hadden we besloten om even te wachten ivm de a.s. verhuizing maar aangezien de oplevering nog even op zich laat wachten heb ik toch weer contact opgenomen met Gent. Deze keer wilde ik het graag in mijn eigen cyclus proberen omdat ik echt geen zin had in die hormonen. Omdat ik een lange, onregelmatige cyclus heb wilden ze eerst overleggen maar kreeg ik toch goedkeuring. Omdat mijn laatste menstruatie 15 januari was, kon ik afgelopen donderdag al komen voor een startecho. Er bleek al een ei van 13mm te zitten en mijn baarmoederslijmvlies was 5.1mm. Dus dat was allemaal in orde. Afgelopen zaterdag begonnen met ovulatietesten maar daar is nog niks op te zien. Als ik morgen geen positieve test dan moet ik dinsdag weer terug voor een echo en bloedprikken om te kijken of mijn eisprong er aan komt. Op het moment van eisprong gaan ze tellen en dan krijg ik op de 5de dag een terugplaatsing. Weer hartstikke spannend dus!

27 januari 2014

Morgenochtend weer naar Gent, nog geen eisprong te bespeuren. Zoals ik eigenlijk wel had verwacht, aangezien mijn cyclus dus langer is dan gemiddeld. Nog wel een ovu-test doen morgenochtend voor de zekerheid maar daar verwacht ik niks van.

28 januari 2014

Zo, vanmorgen toch weer een echo laten maken omdat ik nog steeds geen positieve ovu-test had. Nog steeds ‘in bezit van’ een mooi ei, wat inmiddels al 21mm was. Blijkbaar springen die van mij dus niet met 18-20mm. Ook bloed laten prikken en aan de hand daarvan bleek dat er inmiddels wel een lh-piek was dus de ei-sprong komt er aan! Net thuis nog een testje gedaan en inderdaad nu wel een positieve test. Dus nu mag ik a.s. dinsdag komen voor de terugplaatsing, mits het embryo goed ontdooit natuurlijk!

4 februari 2014

Vanmorgen om 8.30 telefoontje gehad uit Gent, de tp gaat door!  Ze hebben er 1 ontdooit, en we hebben er nog 2 in de vriezer. Vanmorgen om half 12 is het teruggeplaatst! Het was een heel mooi embryo, dat zelfs al was begonnen met uit het “schilletje” te komen. Nu alleen nog blijven plakken!

10 februari 2014

Dag hoop… Wederom geen succesverhaal, al een week na de terugplaatsing ben ik ongesteld geworden. Op naar de volgende kans!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

19 maart 2014

Ik durf het niet te geloven, maar ik ben zwanger!!! Op 9 maart heb ik een terugplaatsing gehad van een mooi embryo. Omdat de vorige niet was gelukt heb ik gevraagd of ik pregnyl mocht spuiten ter ondersteuning en dat was geen probleem. 19 maart (vandaag dus) mocht ik bloed laten prikken. Omdat ik veel te ongeduldig ben heb ik de 16de al getest, en zoals jullie kunnen zien is er een licht streepje. Ik was toen al bang dat het nog de pregnyl was. Dus de 18de nog een x en dat was toch al een iets donkerdere streep. Zou het dan toch…. Vanmorgen vroeg voordat ik naar Gent ging heb ik nog eens getest en die knalde er bijna af! En toen ze vanmiddag belden met de uitslag stond ik echt in tranen aan de telefoon… Ik kan het echt nog niet geloven! 4 april mogen we komen voor een echo, dan zou ik 6,4 weken zijn.

25 maart 2014

Vandaag weer gestart met Moeders voor Moeders. Het is een kleine moeite om te doen, dankzij hun ben ik nu weer zwanger!

4 april 2014

Helaas niet al te goed nieuws, er was (nog) geen hartje te zien maar wel een vruchtzakje met de dooier-ring. Volgende week moet ik weer komen…
11 april 2014 
Vandaag weer terug naar Gent geweest. Helaas geen goed nieuws. Er is geen hartje te zien… Het vruchtje zit er wel maar is net zo groot als vorige week, het was dus niet sterk genoeg om bij mij te blijven 😦 We voelen de grond onder onze voeten wegzakken, al zolang weer bezig en wederom slecht nieuws…Ik zou vandaag 7.4 weken zijn maar volgens de echo nog maar 6.1 weken. De grootte is hetzelfde als vorige week dus daarvoor is het waarschijnlijk al mis gegaan.  Ze gaan er van uit in Gent dat het niet vanzelf loskomt omdat ik nog geen bloedverlies heb gehad. Ik heb nu een afspraak bij mijn eigen huisarts voor een doorverwijzing naar de gyn. Waarschijnlijk word het medicatie of curretage. Ze hadden in Gent aangeboden om het daar te regelen maar dat heb ik geweigerd. Zij hebben ervoor gezorgd dat we een prachtige zoon hebben gekregen, dan wil ik daar geen curretage ondergaan.

20 april 2014

Ik ben (helaas) nog niet ongesteld geworden dus nog steeds zwanger. Afgelopen maandag al bij de huisarts geweest voor een verwijzing naar de gyn, daar moet ik a.s. woensdag heen. Daar zal wel de afspraak voor curretage gemaakt na een controle. Dus dat wacht ik maar af.
23 april 2014
Gister is (na een paar dagen bruinverlies) toch mijn menstruatie begonnen. Vannacht heb ik van 3.30 uur tot 6.15 uur dubbelgevouwen van de kramp op de bank gezeten. Flinke hoeveelheid bloed ook verloren. Vanmorgen toch maar naar de gyn geweest waar ik ook een echo heb gehad. En wat blijkt? Dat vruchtje heeft duidelijk onze eigenwijze genen geërfd want het zat nog steeds op dezelfde plek… Vrijdag toch een curretage als het vandaag of morgen niet zelf afkomt….
25 april 2014
Vandaag toch nog een beetje ‘mazzel’, bij de echo bleek dat het vruchtje al bij de baarmoedermond zat. Dus ze kon het eigenlijk gewoon zo ‘wegpakken’. Het is opgevangen in een potje om nagekeken te worden, daar krijg ik over 2 weken bij de nacontrole de uitslag van. Al met al dus geen opname en curretage. Pijn is ook te verwaarlozen, vergelijkbaar met een lichte buikpijn. Ben blij dat het uiteindelijk zo is gelopen, nu kunnen we gaan verwerken.
*bij de nacontrole bleek dat er met het vruchtje niks mis was, gewoon pech dus*
3 juli 2014
Wederom naar Gent geweest, we willen weer verder. Dus controle-echo, alles was netjes en een ei van 18mm. Bloed laten prikken, maar nog geen piek. Vanaf morgen zelf testen en dan waarschijnlijk volgende week een terugplaatsing.
*4 juli had ik dus een positieve ovulatie-test, terugplaatsing staat gepland voor 11 juli!*
11 juli 2014
Helaas, terugplaatsing gaat niet door. Het embryo heeft het ontdooiproces niet overleefd…. Dat was onze laatste, nu maar even rustig gaan bedenken wanneer en of we een nieuwe poging gaan starten.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`
16 september 2014
Vol ongeloof kijk ik naar de test in mijn handen, ze schudden zo erg dat ik het bijna niet zie. Maar ze staan er toch echt: 2 streepjes, zwanger!!! Zomaar, spontaan, zonder tussenkomst van het ziekenhuis…. Ik ben er zo van ondersteboven dat ik de test weer terug stop in het doosje en ook niks tegen Do zeg, even laten bezinken. Eigenlijk had ik dus vandaag ongesteld moeten worden, maar ik had al ruim een week last van ‘symptomen’ dus om het uit te sluiten heb ik getest. Echt waar, mijn hart zat in mijn keel! ’s Middags na werk een digitale test gehaald die ook gelijk aangeeft hoever je ongeveer zwanger bent. Ook die gaf positief aan, en het aantal weken klopt ook. WHAAAAAAAAAAA ik ben echt zwanger!!! Ongelofelijk, wat een wonder is dit!
18 september 2014
Verloskundige gebeld vandaag. Uitgelegd hoe het zit en omdat ik heel angstig ben vanwege de miskraam in april mag ik voor een vroege echo komen op 3 oktober. Zo spannend allemaal weer! We zijn nog steeds helemaal overdonderd over het feit dat dit ons mag overkomen, wat is dit kindje enorm gewenst!
26 september 2014
En weer is het ons niet gegund 😦 Blijkbaar zal er iets niet goed zijn geweest met het vruchtje waardoor mijn lichaam het afstoot. Ondanks het feit dat het natuurlijk zeer doet, zijn wij ontzettend blij dat het blijkbaar toch mogelijk om zelf zwanger te worden. Daar putten wij hoop uit, en kunnen we positief blijven.
*3 oktober nog voor een echo geweest waaruit bleek dat alles weg is*
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Bij toeval kreeg ik juist vandaag, terwijl ik eerder op de dag had bedacht dat ik maar weer eens een blog moest maken, van een vriendin een linkje toegestuurd over het stille verdriet van een miskraam. Daarin stond o.a. dit stukje tekst in:

Miscarriages cause a silent grief.  A nameless grief.  Often a disenfranchised grief.

A grief for one who had no connections in life.  No schoolmates, no friends, no co-workers … all of which translates to no funeral.  A grief that can’t be shared.

A grief to be borne solely by the ones who conceived.  A grief that is carried by the one who may now feel guilt upon silent grief because she miscarried.

This is a grief that is often carried alone.  A grief that is too often complicated by guilt.  A grief that is private and difficult to share.  A grief for a nameless soul.

– See more at: http://www.calebwilde.com/2014/10/on-sharing-the-silent-grief-of-miscarriage/#sthash.k2KtMYiV.dpuf

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s